Η αφορμή για την ανάρτηση αυτή είναι η πρωτόγνωρη οικονομική κρίση που αντιμετωπίζει η χώρα। Η αλήθεια είναι οτι δεν είμαι σίγουρος αν πρόκειται περί οικονομικής ή αντίθετα περί θεσμικής-πνευματικής κρίσης, κρίσης νοοτροπιών και υστερόβουλων αντιλήψεων। Στην παρούσα, όμως, προσέγγιση θα εστιάσω την προσοχή μου στην οικονομική κρίση διότι αυτό που πλέον διακυβεύεται είναι η πολιτική και η κοινωνική σταθερότητα της χώρας, η επιβίωση του σημερινού καθέστωτος όπως δομήθηκε από την μεταπολίτευση και εντεύθεν। Θα προσπαθήσω να εξηγήσω γιατί ήταν τόσο επιβεβλημένη η υπογραφή του Μνημονίου και η συνακόλουθη συνέχιση της χρηματοδότησής της χώρας μας με διεθνή κεφάλαια...το αν ήταν εφικτή η υπογραφή πιο ευνοϊκών όρων με τους δανειστές μας είναι ένα θέμα που είναι μεν συζητήσιμο αλλά αν λάβουμε υπόψη την αμεσότητα των τρέχουσων τότε αναγκών μας είναι αμφίβολο αν επιτυγχάναμε να τους εξασφαλίσουμε।

Η πλειονότητα των ελλήνων αντιλαμβάνεται οτι υπάρχει έντονο οικονομικό πρόβλημα αλλά πόσοι έχουν αντιληφθεί την έκταση και το βάθος του τελματός μας? Κατά την ταπεινή μου γνώμη, η ελληνική κοινωνία δεν έχει αντιληφθεί οτι μετά την ένταξή μας στον μηχανισμό στήριξης του ΔΝΤ και της Ευρωπαϊκής Ενωσης και της ΕΚΤ, η χώρα μας έχει ουσιαστικά απωλέσει την οικονομική αυτοδυναμία της, έχει πτωχεύσει δεδομένου οτι αδυνατεί από μόνη της να εκπληρώσει τις οικονομικές της υποχρεώσεις τόσο προς τους διαμένοντες εντός όσο και εκτός της επικράτειάς της। Από την στιγμή που δεν μπορούσε να καταβάλλει τους μισθούς στους δημοσίους υπαλλήλους και λειτουργούς, να εξοφλήσει τους προμηθευτές της, να καταβάλλει συντάξεις, λοιπές μεταβιβαστικές πληρωμές προς ευάλωτες κοινωνικές ομάδες και φυσικά να εξυπηρετήσει το ογκώδες εξωτερικό της χρέος, η χώρα είναι χρεοκοπημένη। Συνεπώς, είναι σαφές οτι η Ελλάδα δεν κινδυνεύει πλέον από χρεοκοπία, είναι ήδη χρεοκοπημένη!

Τι θα συνέβαινε, όμως αν δεν είχαμε καταφύγει στην υπογραφή του περίφημου Μνημονίου? Αν δεν μας είχε δοθεί η εξωτερική βοήθεια που τόσο αβίαστα λοιδωρείται, θα είχαμε αναγκαστεί να βγούμε από την Ευρωζώνη, θα επιστρέφαμε στη δραχμή με οτι αυτό θα συνεπαγόνταν για τα μικρά και μεσαία εισοδήματα। Σε μία τέτοια εξελιξη, το κράτος θα αναγκαζόνταν να υποτιμήσει ευρέως την δραχμή, η Τράπεζα της Ελλάδος θα άρχιζε να τυπώνει χρήμα για να μπορέσει το κρατος να αποπληρώσει το τεράστιο έλλειμμα στο ισοζύγιο τρεχουσών συναλλαγών (ουσιαστικά το εμπορικό μας έλλειμμα όπως αυτό διαμορφώνεται ετησίως από την οικονομική διαφορά-συνάλλαγμα μεταξύ των αγαθών που εισάγουμε από το εξωτερικό από τα αγαθά που παράγουμε και εξάγουμε προς το εξωτερικό), να αποπληρώσει τις υποχρεώσεις του σε ξένο νόμισμα και φυσικά να συνεχίσει να πληρώνει τις υποχρεώσεις του στους πολίτες του। Συνέπεια της ακατάπαυστης τύπωσης χρήματος θα ήταν η εκτόξευση του πληθωρισμού σε δυσθεώρητα επίπεδα με απότοκη συνέπεια, η αγοραστική αξία των μικρών και μεσσαίων εισοδημάτων να εξανεμιζόταν। Πως θα μας φαινόταν αν μια ωραίαν πρωίαν δεν αμοιβόμασταν λ।χ με १००० ευρώ τον μήνα αλλά με २०० και συνάμα όλα τα αγαθά που πωλούνταν στην χώρα είχαν υποστεί τεράστια ανατίμηση (π।χ τιμή πώλησης του ψωμιού ५ ευρώ!)?

Θα προκλινόταν μια ανευ προηγουμένου κοινωνική αναταραχή και η κοινωνική δυσαρέσκεια θα κλόνιζε συθέμελα το πολιτικό ? Είναι ή όχι πιθανόν να προκλινόντουσαν τόσο έντονες κοινωνικές εξεγέρσεις που να επέφεραν το χάος και την πλήρη ? Όμως, το εφιαλτικό σενάριο δεν θα σταματούσε εκεί.....παρά την οδυνηρή κατακρήμνιση του μέσου βιοτικού επιπέδου, το κράτος θα συνέχιζε να αδυνατεί να λειτουργεί με αποτέλεσμα να εισέλθουμε σε ένα διαρκές-ατέρμονο σπιράλ υποτιμήσεων, αύξησης του κόστους ζωής κοκ। Σε όλα αυτά θα πρέπει να προσθέσουμε την παντελή απαξίωση της χώρας διεθνώς, ως αποτέλεσμα της στάσης πληρωμών προς τους εξωτερικούς δανειστές μας। Οι αγορές θα σταματούσαν να μας δανείζουν, το τραπεζικό μας σύστημα θα είχε καταρρεύσει (μη πρόσβαση στην διατραπεζική αγορά και σε άλλα διεθνή κεφάλαια) και αγαθά που έως τότε θεωρούσαμε δεδομένα (διαρκή και καταναλωτικά αγαθά π।χ αυτοκίνητα, οικιακές συσκευές, ηλεκτρομηχανολογικός εξοπλισμός σε επιχειρήσεις, προϊόντα διατροφής κ.α) δεν θα εισέρχονταν πλέον στην χώρα। Ουσιαστικά θα καταλήγαμε σε μία κλειστή-περιχαρακωμένη χώρα όπως λ।χ ήταν η Αλβανία επί Χότζα।

Αντιλαμβανόμαστε οτι η υπογραφή του Μνημονίου συνίσταντο στην συνέχισει της λειτουργίας του κράτους। Αν σε αυτό συνυπολογίσουμε τις τεράστιες διαρθρωτικές αλλαγές που δεσμευτήκαμε να υλοποιήσουμε, αλλαγές που οφείλαμε να είχαμε υιοθετήσει προ πολλού από μόνοι μας (βελτίωση της λειτουργίας του κράτους και της αυτοδιοίκησης, μείωση της σπατάλης και αξιοποίηση των χρημάτων των ελλήνων φορολογουμένων και των κοινοτικών πόρων από την ΕΕ, τήρηση της νομιμότητας από όλους ανεξαιρέτως, βελτίωση του εκπαιδευτικού μας συστήματος, εμπέδωση της διαφάνειας και της λογοδοσίας από τους ασκούντες δημόσιας εξουσίας, καταπολέμηση και εξάλειψη πελατειακών και κοντόθωρων πρακτικών, ενίσχυση του υγιούς ανταγωνισμού στις αγορές προϊόντων και υπηρεσιών, σύνδεση των αμοιβών με την παραγωγικότητα ώστε να αμοίβεται ο πιο ικανός και να καταπολείται η οκνηρία ιδίως στον δημόσιο τομέα και πολλά άλλα), γίνεται εύκολα εμφανές οτι η παρούσα κρίση μπορεί να αποτελέσει μιας πρώτης τάξεως ευκαιρία εθνικής αναγέννησης και ανάτασης।

Για να γίνει όμως αυτό θα πρέπει καταρχήν να καταλάβουμε την τραγική μας θέση και εν συνεχεία να απαλλαγούμε από αγκυλώσεις και νοοτροπίες δεκαετιών...το πόσο εφικτό είναι αυτό το εγχείρημα θα φανεί στο άμεσο μέλλον αλλά σε κάθε περίπτωση η επιτυχία του ή μη θα καθορίσει το μέλλον των επόμενων γενεών,των παιδιών μας।