Αλήθεια, πόσες φορές έχουμε έρθει αντιμέτωποι με εκνευριστικές, στα όρια του παραλόγου, καταστάσεις κατά τις συναλλαγές μας με το κράτος και τις επιχειρήσεις? Στο άρθρο αυτό θα ήθελα να διατυπώσω ορισμένες προσωπικές μου απόψεις για τα αίτια της ελληνικής κακοδαιμονίας και πιο συγκεκριμένα θα εστιαστώ στην λειτουργία του κράτους.
Είναι γενικά αποδεκτό οτι στη χώρα μας τόσο το κράτος εν στενεί εννοία (π.χ Υπουργεία, Περιφέρειες) όσο και η Τ.Α (Δήμοι, Νομαρχίες) καθώς και τα λοιπά ΝΠΔΔ και οι κρατικές επιχειρήσεις διακρίνονται από εμφανή συμπτώματα δυσλειτουργίας. Δυστυχώς, το ελληνικό κράτος από την ίδρυσή του έως τις μέρες μας βασίζεται στις πελατειακές σχέσεις. Οι ευθύνες του πολιτικού κόσμου είναι μεγάλες και πασιφανείς. Το εκάστοτε κόμμα όταν αναλαμβάνει την διακυβέρνηση της χώρας μας προσπαθεί να ικανοποιήσει τους ψηφοφόρους του αγνοώντας τα συμφέροντα όλου του ελληνικού λαού.
Ενα χαρακτηριστικό παράδειγμα της οργάνωσης και λειτουργίας του κράτους είναι η διοικητική οργάνωση της χώρας. Οι πολιτικοί μας ταγοί διαπνεόμενοι από άκρατο συγκεντρωτισμό δεν επιθυμούν να προχωρήσουν στην ουσιαστική ισχυροποίηση τόσο της αποκέντρωσης όσο και της Τ.Α. Οι λόγοι είναι γνωστοί...μία τέτοια θαραλλέα πολιτική θα αφαιρούσε μεγάλο μέρος της εξουσίας τους και πιθανόν να αποκάλυπτε την ένδεια των προτάσεών τους.
Η προσέγγιση, όμως, αυτή είναι αυτοκαταστροφική για έναν κυρίως λόγο, τον κοινωνικοοικονομικό. Στην χώρα μας, υπάρχουν έντονες κοινωνικες ανισότητες και αυτό είναι απόρροια της μη ισόρροπης ανάπτυξης. Σχεδόν ολόκληρη η οικονομική δραστηριότητα πηγάζει από 3-4 περιοχές με αποτέλεσμα να μην διαχέεται και να μην επιμερίζεται η ευημερία σε όλη της επικράτεια. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα, οι πολίτες και οι επιχειρήσεις να επικεντρώνονται σε αυτές τις περιοχές, να υπάρχει αστυφιλία και περαιτέρω υποβάθμιση της υπαίθρου. Ολα αυτά επιτείνουν τις κοινωνικές ανισότητες, υπονομεύουν την κοινωνική συνοχή και αλληλεγγύη και φαλκιδεύουν την πρόοδό μας. Μία παρεπόμενη συνέπεια της όλης αυτής κατάστασης είναι η ολοένα και μεγαλύτερη πολιτική αποστασιοποίηση εκ μέρους των πολιτών, η οποία παρατηρείται στα υψηλά ποσοστά απόχης των βουλευτικών εκλογών.
Σε επόμενο άρθρο θα παραθέσω ορισμένες προτάσεις διαφυγής από το τέλμα στο οποίο έχουμε περιέλθει. Οι προτάσεις αυτες θα πρέπει να υιοθετηθούν άμεσα διαφορετικά το πολιτικό μας καθεστώς θα κλονιστεί και γεγονότα όπως εκείνα της περασμένης χρονιάς θα αποτελούν συχνή πραγματικότητα!
