Ο Γολγοθάς τώρα αρχίζει!

Αφορμή για την παρέμβαση αυτή είναι οι αποφάσεις της Συνόδου Κορυφής της 26ης Οκτωβρίου 2011 και η αίσθηση του γράφοντος οτι οι αποφάσεις αυτές αποτελούν την τελευταία μας ευκαιρία να παραμείνουμε στην ευρωζώνη και να αποφύγουμε την άτακτη χρεωκοπία και την συνεπακόλουθη εξώθησή μας από την νομισματική ένωση, με ότι δραματικό αυτό θα επιφέρει στην πατρίδα μας.
Είναι γεγονός οτι πολλοί αναρωτιούνται αν οι αποφάσεις αυτές είναι καλές για την χώρα μας ή όχι. Για να τοποθετηθούμε επί τούτου θα πρέπει να προσδιορίσουμε με σαφήνεια τον λόγο για τον οποίο οδηγηθήκαμε στο σημερινό αδιέξοδο.... να συμφωνήσουμε που έγκειται το πρόβλημα.
Το πρόβλημα είναι ότι επί πολλά πολλά χρόνια ζούμε πάνω από τις δυνατότητές μας ως χώρα. Με άλλα λόγια ο πλούτος που παράγουμε ως χώρα υπολείπεται σαφώς από τα αγαθά που καταναλώνουμε ετησίως. Κάθε χρόνο ο κρατικός προϋπολογισμός είναι ελλειμματικός και τα ετήσια αυτά ελλείμματα καλύπτονται συνεχώς με εξωτερικό δανεισμό.
Δυστυχώς, η χρηματοπιστωτική κρίση που ξέσπασε στις ΗΠΑ και στην Βρετανία περιόρισε αρκετά την ρευστόστητα των χρηματαγορών καεπιβάρυνε προϋπολογισμούς πρώην κραταιών χωρών ΗΠΑ, Μ. Βρετανία, Ισπανία που κλήθηκαν να περισώσουν τα χρηματοπιστωτικά τους ιδρύματα από την κατάρρευση. Απότοκη συνέπεια όλων αυτών είναι η μεγάλη εκλεκτικότητα που διακρίνουν πλέον όσους έχουν χρήματα προς επένδυση (τράπεζες, ασφαλιστικές εταιρίες, ασφαλιστικά ταμεία, κράτη κα). Οι εν δυνάμει αυτοί επενδυτές είναι πολύ σχολαστικοί-προσεκτικοί στο που θα τοποθετήσουν τα χρήματά τους. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα, όσες χώρες δεν είναι οικονομικά φερέγγυες να πλήττονται περισσότερο και να ευνοούνται όσες χώρες έχουν να επιδείξουν μια οικονομία με δυνατό παραγωγικό υπόβαθρό και με ελκυστικά επιχειρηματικά περιβάλλοντα (καλούς, ολίγους και διαυγείς γραφειοκρατικούς μηχανισμούς, σταθερό και ευνοϊκό για επενδύσεις φορολογικό πλαίσιο, σταθερό πολιτικό περιβάλλον, ικανό και κατηρτισμένο εργατικό δυναμικό κ.α) Δυστυχώς, η χώρα μας αποτελεί έναν κατεξοχή παράδειγμα χώρας όπου ελλείπουν τα προαναφερθέντα χαρακτηριστικά που επιζητούν οι εν δυνάμει επενδυτές ενώ στην αντίπερα όχθη βρίσκεται λ.χ η Ολλανδία με αποτέλεσμα η χώρα αυτή να αξιολογείται από τους Οίκους Αξιολόγησης με άριστο βαθμό (τα περίφημα τρία Α). Αυτό συνεπάγεται οτι οι επενδυτές, (λαμβάνουν σοβαρά υπόψη τις εκθέσεις των Οίκων Αξιολόγησης) να επιλέγουν να τοποθετήσουν τα χρήματά τους στην Ολλανδία για τον απλούστατο λόγο οτι πιστεύουν οτι σε αυτήν την χώρα όχι μόνο δεν θα βρεθούν χαμένοι αλλά θα αποκομίσουν και σημαντικό κέρδος είτε από την αγορά κρατικών ομολόγων είτε από τις επενδυτικές πρωτοβουλίες που θα αναλάβουν.
Από την μεγάλη σχολαστικότητα που καταδεικνύουν πλέον οι χρηματοοικονομικοί όμιλοι βγαίνει πολύ σοβαρά ζημιωμένη η χώρα μας για τον απλούστατο λόγο οτι πλέον κανένας δεν εμφανίζεται διατεθειμένος να επενδύσει στην Ελλάδα, θεωρούν οτι όχι μόνο δεν έχουν να αναμένουν κέρδη αλλά ακόμα πιο σημαντικό .....θεωρούν οτι υπάρχει μεγάλη πιθανότητα να χάσουν και τα χρήματά τους!
Δυστυχώς, η εξέλιξη αυτή έχει γονατίσει την χώρα μας μια και τα επιτόκια με τα οποία πλέον μας δανείζουν είναι απαγορευτικά. Ως εκ τούτου, οδηγηθήκαμε στην υπογραφή του Μνημονίου την άνοιξη του 2010 για να συνεχίσει το κράτος μας να λειτουργεί...να πληρώνει μισθούς και συντάξεις, μεταβιβαστικές πληρωμές κ.α.
Τα δεινά μας, όμως, δεν σταματούν εδώ. Το μνημόνιο που υπογράψαμε ναι μεν εμπεριέχει πολλές ορθές μεταρρυθμίσεις (τις οποίες οφείλαμε να είχαμε δρομολογήσει εμείς οι ίδιοι) αλλά δεν έλαβε υπόψη του το μεγαλύτερο κατά την άποψη του γράφοντος πρόβλημά μας! Η τρόικα δεν έλαβε υπόψη της ή ίσως δεν γνώριζε την ικανότητα του γραφειοκρατικού μηχανισμού στην χώρα μας να υλοποιήσει τόσες πολλές και σε πολλές περιπτώσεις ιδιαίτερα σύνθετες διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις. Αν σε αυτά προστεθεί και η καταφανής κυβερνητική ολιγωρία,οι παλινωδίες της κυβέρνησης στην αρχή να προχωρήσει σε αποκρατικοποιήσεις τότε που οι αποτιμήσεις στο ΧΑΑ και στην αγορά ήταν ικανοποιητικές μας οδήγησαν σε τέλμα. Τέλος, είναι εμφανής και η απουσία αναπτυξιακής προοπτικής στο σχέδιο του Μνημονίου, υπό την έννοια οτι ναι μεν οι διαρθρωτικές αλλαγές θα βελτιώσουν την ανταγωνιστικότητα της οικονομία μας αλλά αυτό θα επιτευθεί μεσοπρόθεσμά ενώ η ανάγκη να πυροδοτηθεί η ανάπτυξη για να απεγκλωβιστούμε από την ύφεση είναι αδήριτη ανάγκη.
Αποτέλεσμα όλων των ανωτέρων είναι να εισέλθουμε σε βαθιά ύφεση, η οποία μειώνει τα εισοδήματα, περιορίζει δραματικά τα κέρδη των επιχειρήσεων, εν συνεχεία μειώνεται η κατανάλωση και οι επενδύσεις με συνέπεια να αυξάνεται η ανεργία, να απομειώνεται περαιτέρω η αγοραστική δύναμη των νοικοκυριών και να πλήττονται εκ νέου οι επιχειρήσεις και οι τράπεζες κ.ο.κ
Ολά αυτά κατέδειξαν με τον πλέον καταφανή τρόπο οτι πλέον δεν έχουμε την δυνατότητα ως κράτος να φανούμε συνεπείς με τους πιστωτές μας και να εξοφλήσουμε τις δανειακές προς αυτούς υποχρεώσεις μας. Αυτή η αδυναμία μας να εξυπηρετήσουμε το ογκώδες χρέος μας, το οποίο αξίζει να σημειωθεί οτι λόγω και της βαθιάς ύφεσης μεγαλώνει χρόνο με το χρόνο και επιζητά ολοένα και περισσότερα τοκοχρεωλύσια από εμάς, χρήματα τα οποία διαφορετικά θα μπορούσαμε να τα διοχετεύσουμε στην πραγματική οικονομία ώστε να τονώσουμε την ανάπτυξή, αυτή η πραγματικότητα λοιπόν επέφερε την απομείωση του κρατικού χρέους μας. Η απομείωση αυτή όπως διαφαίνεται θα φτάσει το πολύ μέχρι το 25% του τρέχοντος χρέους μας σε περίπτωση που ανταποκριθούν όλοι οι ιδιώτες κάτοχοι κρατικών ομολόγων μας.
Στο σημείο αυτό φτάσαμε στο αρχικό ερώτημα που θέσαμε, αν είναι δηλαδή μια καλή ή όχι η συφωνία που επετεύφθει στην Σύνοδο Κορυφής της 26ης Οκτωβρίου. Πρόκειται για μία απόφαση στην οποία οδηγηθήκαμε λόγω της ανεπάρκειας της Κυβέρνησης προχωρήσει από την πρώτη στιγμή σε ευρείες αποκρατικοποήσεις, να δρομολογήσει ταχύτατα στις απαραίτητες διαρθρωτικές μεταρρυμίσεις, να τηρήσει της υποσχέσεις της και να αφήσει σε τούτες τις εξαιρετικά δύσκολες στιγμές κατά μέρος τα τερτίπια προς την Τρόικα που οδήγησαν στην φυγή της τελαυταίας και είχαν ως αποτέλεσμα να πληγεί ακόμα περισσότερο η αξιοπιστία ως προς την ικανότητά μας να εφαρμόσουμε τα συμπεφωνημένα.
Απο τη μία πλευρά, λοιπόν, μειώνεται το βάρος των τοκοχρεωλυσίων μας...από την άλλη όμως έχουμε υπαχθεί σε καθεστώς επιλεκτικής χρεωκοπίας. Αυτό συνεπάγεται οτι οι εταίροι μας έχουν αναλάβει να εξυπηρετούν μέσω νέας δανειακής σύμβασης τις υποχρεώσεις μας προς τους δανειστές μας αλλά από την άλλη εμείς έχουμε κυρηχθεί και επισήμως αφερέγγυοι ενώ έχουμε αναλάβει την υποχρέωση να εμφανίσουμε πρωτογενή πλεονάσματα άμεσα. Με άλλα λόγια, αν από του χρόνου, η Κυβέρνηση δεν επιτύχει τους στόχους είσπραξης των εσόδων του προϋπολογισμού δεν θα πληρώσει κάποιο μέρος των μισθών, των συντάξεων κ.α.
Αν σε αυτό προστεθεί, η μείωση της περιουσίας των ασφαλιστικών ταμείων που είχαν τοποθετήσει μεγάλο μέρος των εισφορών από τους ασφαλισμένους σε κρατικά ομόλογα, την εισφοροδιαφυγή, την ολοένα και μεγαλύτερη μείωση των ασφαλιστικών εισφορών λόγω της έκρηξης της ανεργία, την εξαιρετικά πιθανή επανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών μας λόγω της έκθεσής τους στα κράτικά ομόλογα...όλα αυτά συνθέτουν μια εκρηκτική κατάσταση. Εξίσου δυσάρεστη εξέλιξη είναι επίσης η στάμπα την οποία φέρουμε στο εξωτερικό...ενός κράτους το οποίο αθέτησε τιςποχρεώσεις του προς τους δανειστές του. Αυτό θα επιφέρει μεγάλες δυσκολίες κυρίως στις εισαγωγικές επιχειρήσεις μας αφού οι προμηθευτές θα είναι επιφυλακτικοι να κάνουν δουλειά μαζί τους και θα ζητούν να πληρωθούν με μετρητά αλλά στην θέση των χρηματαγορών απέναντί μας. Είναι πιθανόν τα επιτόκια δανεισμού μας ακόμα και μετά από αρκετά χρόνια να παραμείνουν σε δυσθεώρητα επίπεδα, γεγονός που αν οντως συμβεί να μας υποχρεώσει να ακολουθήσουμε για πολλά χρόνια ακόμα περιοριστική δηλοσιονομική πολιτική.
Συμπερασματικά, λοιπόν, θα υποστηρίζουμε οτι η συμφωνία της 26ης Οκτωβρίου δεν ενδείκνυται για πανηγυρισμούς αλλά για βαθύ προβληματισμό, αναγνώριση του τέλματος που έχουμε οδηγηθεί και φαντασία στην εξεύρεση τρόπων τόνωσης της ανάπτυξης. Πρόκειται να ληφθούν οδυνηρά μέτρα λόγω της υποχρέωσής μας να εμφανίσουμε πρωτογενή πλεονάσματα εν μέσω ύφεσης και τέτοια μέτρα δεν μπορεί να τα σηκώσει το σημερινό κόμμα εξουσία (ίσως και η αξιωματική αντιπολίτευση), πολλώ δε μάλλον οταν ακόμα και τώρα επιχαίρει της απόφασης της 26ης Οκτωβρίου και δεν λέει την αλήθεια στον ελληνικό λαό για τα νέα μέτρα που ως συνήθως θα κληθούν να επωμιστούν οι μισθωτοί και οι συνταξιούχοι αν δεν επιτύχει τους στόχους είσπραξης των εσόδων της επόμενης χρονιάς.
Κατά την ταπεινή μου άποψή, εφόσον δεν μπορεί να υπάρξει συναίνεση των μεγάλων κομμάτων θα πρέπει να προκηρυχθούν εκλογές όσο το δυνατόν πιο γρήγορα και τότε οι πολιτικές δυνάμεις να ενημερώσουν έστω και τότε υπεύθυνα, χωρίς περιστροφές και ωραιοποιήσεις το εκλογικό σώμα για την κατάσταση της χώρας και για τις δεσμεύσεις που έχουμε αναλάβει. Διαφορετικά, η κατάσταση θα επιδεινώνεται, οι κοινωνικές αναταραχές θα κλιμακώνονται, ίσως θρηνήσουμε θύματα ενώ είναι πιθανόν ακόμα και αυτή η πρόσκαιρα ανακουφισιστική συμφωνία της 26ης Οκτωβρίου και μην τηρηθεί από τος ευρωπαιους εταίρους μας και τους δανειστές μας και να μας εξωθήσουν εν τέλει στην έξοδο από την νομισματική ένωση....πολύ απλά διότι ίσως κρίνουν μάταιη τη στήριξή τους και πλέον η παραμονή μας εντός ευρωζώνης κλονίζει την νομισματική ένωση και απαιτεί συνεχώς χρήματα από τα δικά τους εκλογικά σώματα, τα οποία όμως δεν θα δύνανται επ' αόριστον να υποστηρίζουν.

Η αφορμή για την ανάρτηση αυτή είναι η πρωτόγνωρη οικονομική κρίση που αντιμετωπίζει η χώρα। Η αλήθεια είναι οτι δεν είμαι σίγουρος αν πρόκειται περί οικονομικής ή αντίθετα περί θεσμικής-πνευματικής κρίσης, κρίσης νοοτροπιών και υστερόβουλων αντιλήψεων। Στην παρούσα, όμως, προσέγγιση θα εστιάσω την προσοχή μου στην οικονομική κρίση διότι αυτό που πλέον διακυβεύεται είναι η πολιτική και η κοινωνική σταθερότητα της χώρας, η επιβίωση του σημερινού καθέστωτος όπως δομήθηκε από την μεταπολίτευση και εντεύθεν। Θα προσπαθήσω να εξηγήσω γιατί ήταν τόσο επιβεβλημένη η υπογραφή του Μνημονίου και η συνακόλουθη συνέχιση της χρηματοδότησής της χώρας μας με διεθνή κεφάλαια...το αν ήταν εφικτή η υπογραφή πιο ευνοϊκών όρων με τους δανειστές μας είναι ένα θέμα που είναι μεν συζητήσιμο αλλά αν λάβουμε υπόψη την αμεσότητα των τρέχουσων τότε αναγκών μας είναι αμφίβολο αν επιτυγχάναμε να τους εξασφαλίσουμε।

Η πλειονότητα των ελλήνων αντιλαμβάνεται οτι υπάρχει έντονο οικονομικό πρόβλημα αλλά πόσοι έχουν αντιληφθεί την έκταση και το βάθος του τελματός μας? Κατά την ταπεινή μου γνώμη, η ελληνική κοινωνία δεν έχει αντιληφθεί οτι μετά την ένταξή μας στον μηχανισμό στήριξης του ΔΝΤ και της Ευρωπαϊκής Ενωσης και της ΕΚΤ, η χώρα μας έχει ουσιαστικά απωλέσει την οικονομική αυτοδυναμία της, έχει πτωχεύσει δεδομένου οτι αδυνατεί από μόνη της να εκπληρώσει τις οικονομικές της υποχρεώσεις τόσο προς τους διαμένοντες εντός όσο και εκτός της επικράτειάς της। Από την στιγμή που δεν μπορούσε να καταβάλλει τους μισθούς στους δημοσίους υπαλλήλους και λειτουργούς, να εξοφλήσει τους προμηθευτές της, να καταβάλλει συντάξεις, λοιπές μεταβιβαστικές πληρωμές προς ευάλωτες κοινωνικές ομάδες και φυσικά να εξυπηρετήσει το ογκώδες εξωτερικό της χρέος, η χώρα είναι χρεοκοπημένη। Συνεπώς, είναι σαφές οτι η Ελλάδα δεν κινδυνεύει πλέον από χρεοκοπία, είναι ήδη χρεοκοπημένη!

Τι θα συνέβαινε, όμως αν δεν είχαμε καταφύγει στην υπογραφή του περίφημου Μνημονίου? Αν δεν μας είχε δοθεί η εξωτερική βοήθεια που τόσο αβίαστα λοιδωρείται, θα είχαμε αναγκαστεί να βγούμε από την Ευρωζώνη, θα επιστρέφαμε στη δραχμή με οτι αυτό θα συνεπαγόνταν για τα μικρά και μεσαία εισοδήματα। Σε μία τέτοια εξελιξη, το κράτος θα αναγκαζόνταν να υποτιμήσει ευρέως την δραχμή, η Τράπεζα της Ελλάδος θα άρχιζε να τυπώνει χρήμα για να μπορέσει το κρατος να αποπληρώσει το τεράστιο έλλειμμα στο ισοζύγιο τρεχουσών συναλλαγών (ουσιαστικά το εμπορικό μας έλλειμμα όπως αυτό διαμορφώνεται ετησίως από την οικονομική διαφορά-συνάλλαγμα μεταξύ των αγαθών που εισάγουμε από το εξωτερικό από τα αγαθά που παράγουμε και εξάγουμε προς το εξωτερικό), να αποπληρώσει τις υποχρεώσεις του σε ξένο νόμισμα και φυσικά να συνεχίσει να πληρώνει τις υποχρεώσεις του στους πολίτες του। Συνέπεια της ακατάπαυστης τύπωσης χρήματος θα ήταν η εκτόξευση του πληθωρισμού σε δυσθεώρητα επίπεδα με απότοκη συνέπεια, η αγοραστική αξία των μικρών και μεσσαίων εισοδημάτων να εξανεμιζόταν। Πως θα μας φαινόταν αν μια ωραίαν πρωίαν δεν αμοιβόμασταν λ।χ με १००० ευρώ τον μήνα αλλά με २०० και συνάμα όλα τα αγαθά που πωλούνταν στην χώρα είχαν υποστεί τεράστια ανατίμηση (π।χ τιμή πώλησης του ψωμιού ५ ευρώ!)?

Θα προκλινόταν μια ανευ προηγουμένου κοινωνική αναταραχή και η κοινωνική δυσαρέσκεια θα κλόνιζε συθέμελα το πολιτικό ? Είναι ή όχι πιθανόν να προκλινόντουσαν τόσο έντονες κοινωνικές εξεγέρσεις που να επέφεραν το χάος και την πλήρη ? Όμως, το εφιαλτικό σενάριο δεν θα σταματούσε εκεί.....παρά την οδυνηρή κατακρήμνιση του μέσου βιοτικού επιπέδου, το κράτος θα συνέχιζε να αδυνατεί να λειτουργεί με αποτέλεσμα να εισέλθουμε σε ένα διαρκές-ατέρμονο σπιράλ υποτιμήσεων, αύξησης του κόστους ζωής κοκ। Σε όλα αυτά θα πρέπει να προσθέσουμε την παντελή απαξίωση της χώρας διεθνώς, ως αποτέλεσμα της στάσης πληρωμών προς τους εξωτερικούς δανειστές μας। Οι αγορές θα σταματούσαν να μας δανείζουν, το τραπεζικό μας σύστημα θα είχε καταρρεύσει (μη πρόσβαση στην διατραπεζική αγορά και σε άλλα διεθνή κεφάλαια) και αγαθά που έως τότε θεωρούσαμε δεδομένα (διαρκή και καταναλωτικά αγαθά π।χ αυτοκίνητα, οικιακές συσκευές, ηλεκτρομηχανολογικός εξοπλισμός σε επιχειρήσεις, προϊόντα διατροφής κ.α) δεν θα εισέρχονταν πλέον στην χώρα। Ουσιαστικά θα καταλήγαμε σε μία κλειστή-περιχαρακωμένη χώρα όπως λ।χ ήταν η Αλβανία επί Χότζα।

Αντιλαμβανόμαστε οτι η υπογραφή του Μνημονίου συνίσταντο στην συνέχισει της λειτουργίας του κράτους। Αν σε αυτό συνυπολογίσουμε τις τεράστιες διαρθρωτικές αλλαγές που δεσμευτήκαμε να υλοποιήσουμε, αλλαγές που οφείλαμε να είχαμε υιοθετήσει προ πολλού από μόνοι μας (βελτίωση της λειτουργίας του κράτους και της αυτοδιοίκησης, μείωση της σπατάλης και αξιοποίηση των χρημάτων των ελλήνων φορολογουμένων και των κοινοτικών πόρων από την ΕΕ, τήρηση της νομιμότητας από όλους ανεξαιρέτως, βελτίωση του εκπαιδευτικού μας συστήματος, εμπέδωση της διαφάνειας και της λογοδοσίας από τους ασκούντες δημόσιας εξουσίας, καταπολέμηση και εξάλειψη πελατειακών και κοντόθωρων πρακτικών, ενίσχυση του υγιούς ανταγωνισμού στις αγορές προϊόντων και υπηρεσιών, σύνδεση των αμοιβών με την παραγωγικότητα ώστε να αμοίβεται ο πιο ικανός και να καταπολείται η οκνηρία ιδίως στον δημόσιο τομέα και πολλά άλλα), γίνεται εύκολα εμφανές οτι η παρούσα κρίση μπορεί να αποτελέσει μιας πρώτης τάξεως ευκαιρία εθνικής αναγέννησης και ανάτασης।

Για να γίνει όμως αυτό θα πρέπει καταρχήν να καταλάβουμε την τραγική μας θέση και εν συνεχεία να απαλλαγούμε από αγκυλώσεις και νοοτροπίες δεκαετιών...το πόσο εφικτό είναι αυτό το εγχείρημα θα φανεί στο άμεσο μέλλον αλλά σε κάθε περίπτωση η επιτυχία του ή μη θα καθορίσει το μέλλον των επόμενων γενεών,των παιδιών μας।

Αλήθεια, πόσες φορές έχουμε έρθει αντιμέτωποι με εκνευριστικές, στα όρια του παραλόγου, καταστάσεις κατά τις συναλλαγές μας με το κράτος και τις επιχειρήσεις? Στο άρθρο αυτό θα ήθελα να διατυπώσω ορισμένες προσωπικές μου απόψεις για τα αίτια της ελληνικής κακοδαιμονίας και πιο συγκεκριμένα θα εστιαστώ στην λειτουργία του κράτους.

Είναι γενικά αποδεκτό οτι στη χώρα μας τόσο το κράτος εν στενεί εννοία (π.χ Υπουργεία, Περιφέρειες) όσο και η Τ.Α (Δήμοι, Νομαρχίες) καθώς και τα λοιπά ΝΠΔΔ και οι κρατικές επιχειρήσεις διακρίνονται από εμφανή συμπτώματα δυσλειτουργίας. Δυστυχώς, το ελληνικό κράτος από την ίδρυσή του έως τις μέρες μας βασίζεται στις πελατειακές σχέσεις. Οι ευθύνες του πολιτικού κόσμου είναι μεγάλες και πασιφανείς. Το εκάστοτε κόμμα όταν αναλαμβάνει την διακυβέρνηση της χώρας μας προσπαθεί να ικανοποιήσει τους ψηφοφόρους του αγνοώντας τα συμφέροντα όλου του ελληνικού λαού.

Ενα χαρακτηριστικό παράδειγμα της οργάνωσης και λειτουργίας του κράτους είναι η διοικητική οργάνωση της χώρας. Οι πολιτικοί μας ταγοί διαπνεόμενοι από άκρατο συγκεντρωτισμό δεν επιθυμούν να προχωρήσουν στην ουσιαστική ισχυροποίηση τόσο της αποκέντρωσης όσο και της Τ.Α. Οι λόγοι είναι γνωστοί...μία τέτοια θαραλλέα πολιτική θα αφαιρούσε μεγάλο μέρος της εξουσίας τους και πιθανόν να αποκάλυπτε την ένδεια των προτάσεών τους.

Η προσέγγιση, όμως, αυτή είναι αυτοκαταστροφική για έναν κυρίως λόγο, τον κοινωνικοοικονομικό. Στην χώρα μας, υπάρχουν έντονες κοινωνικες ανισότητες και αυτό είναι απόρροια της μη ισόρροπης ανάπτυξης. Σχεδόν ολόκληρη η οικονομική δραστηριότητα πηγάζει από 3-4 περιοχές με αποτέλεσμα να μην διαχέεται και να μην επιμερίζεται η ευημερία σε όλη της επικράτεια. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα, οι πολίτες και οι επιχειρήσεις να επικεντρώνονται σε αυτές τις περιοχές, να υπάρχει αστυφιλία και περαιτέρω υποβάθμιση της υπαίθρου. Ολα αυτά επιτείνουν τις κοινωνικές ανισότητες, υπονομεύουν την κοινωνική συνοχή και αλληλεγγύη και φαλκιδεύουν την πρόοδό μας. Μία παρεπόμενη συνέπεια της όλης αυτής κατάστασης είναι η ολοένα και μεγαλύτερη πολιτική αποστασιοποίηση εκ μέρους των πολιτών, η οποία παρατηρείται στα υψηλά ποσοστά απόχης των βουλευτικών εκλογών.

Σε επόμενο άρθρο θα παραθέσω ορισμένες προτάσεις διαφυγής από το τέλμα στο οποίο έχουμε περιέλθει. Οι προτάσεις αυτες θα πρέπει να υιοθετηθούν άμεσα διαφορετικά το πολιτικό μας καθεστώς θα κλονιστεί και γεγονότα όπως εκείνα της περασμένης χρονιάς θα αποτελούν συχνή πραγματικότητα!

Προβληματισμοί

Να'μαστε και εμείς...

Σκοπός της δημιουργίας του ιστολογίου αυτού είναι η διατύπωση των προβληματισμών του γράφοντος αλλά και όσων το επισκέπτονται αναφορικά με τις εξελίξεις τόσο στην χώρα μας όσο και διεθνώς. Θα παρατίθενται απόψεις και προσεγγίσεις σε ζητήματα που μας απασχολούν με απώτερη επιδίωξη την ευαισθητοποίηση και την ενημέρωση όσων επισκέπτονται το ιστολόγιο. Τις προσεχείς ημέρες θα αναρτηθούν τα πρώτα άρθρα.